|
Coluna
Italiana
12/09/2003
CENTRO CULTURAL ITALIANO DE PALOTINA
GL´ITALIANI CON LA PAROLA
Por Lirio João Lolatto
POLENTA É GOSTOSA E VERSÁTIL
Prato para se comer no inverno,
a polenta surgiu como alimento camponês, mas hoje
aparece nas mesas elegantes do Brasil, sobretudo no frio.
A polenta é um prato italiano que por muito tempo
foi a preparação básica que dava sustento
a este povo, principalmente em Veneto, Friuli e em boa parte
da Lapônia. Ela é preparada em um caldeirão
de cobre ou ferro este utensílio é, ainda usado
por aqueles que a apreciam e mantém a tradição.
O caldeirão ficava pendurado no centro da lareira
ou fornalha e os membros da família em sua volta.
Depois de quase uma hora de cozimento sem parar de mexer
a polenta ficava pronta. Aí então a massa dourada
era retirada do caldeirão e espalhada em um pedaço
de madeira redonda, e cortada por uma linha para ser servida.
A polenta é preparada com farinha de milho amarelo
grosso ou moído fino, sal e água. Nada mais.
Ao começar a esfriar, a polenta deve ter uma consistência
espessa, mas ao mesmo tempo firme e ao mexe-la ela deve tremer.
Antes de despejar a polenta em uma
tigela funda umedecida com água. Espere a polenta esfriar por 15 minutos
antes de desenformar em uma travessa redondo. Se preferir
faça como os italianos, desenforme em uma prancha
de madeira redonda. O importante é que a polenta tenha
o formato de uma cúpula.
Se preferir uma polenta recheada,
ao desenformar, faça
uma cavidade no centro da cúpula e coloque o recheio
de sua preferência. Os mais comuns são: ragu
de carne, queijos amassados, lingüiça frita,
carne ou frango ao molho.
Se a polenta for frita ela deve ser
colocada em uma assadeira umedecida. O ideal é que ela tenha espessura de oito
centímetros. A polenta para ser frita deve ser preparada
com pelo menos 6 horas de antecedência, ou mesmo no
dia anterior.
Se você deseja uma polenta mais cremosa e mais macia,
o ideal é substituir parte da água por leite
integral. Tempere-a e adicione o queijo de sua preferência. É ideal
para acompanhar rabada e costela assada. Maneiras de servir
Como prato principal: com manteiga
e queijo espalhado por cima da massa ainda quente.
Com frutos do mar preparados com azeite
de oliva e alho.
Acompanhamento de carne cozida, carne assada ou churrasco.
Como molho de carne ou de tomate.
Depois de fria pode ser fatiada e
frita. Servida como entrada ou como acompanhamento de carnes,
fígados, peixes
fritos, queijos e lingüiças fatiadas. Per
ridere
Varda Che béi salami
Sti anni i Preti e i Frati i
andava benedir lê case,
e i stava tre o quatro giorni in cada capela.
Bisogneva rangiar un caval al Prete
e andar uno sempre insieme. Quando i Riva te lê case prima i faceva domande ai
tozeti:
Se i scoltava la mamma, el pupá, se i ghe ensegnava
lê orassion, la dotrina e tuto polito.
Dopo el benedia la casa, la cuccina,
la tola, el potrero, el porcil e la cantina.
La el táca benedir e el vede coei béi salami
tutti picadi uno drio laltro.
Lora, co la man drita el benedia e co la squerça el
tirava i salami e rento in scarséla.
El varda de na banda, el vede anca
na múccia de ossocói
con lá múfa intorno, e lora el dize:
Paroni Dami uno?
El Paron prima el pensa e dopo el ghe dize:
Se te si bom de dir tré volte “Presunt” doman
mattina te la prédica, vin dáo uno.
Tutti i sá che i preti e i frati i gá studiá.
Riva la ora de la prédica, el vá sú tel
púpilo, el dá na rossegada per rangiar la voce
e el scomincia:
Prezunt, prezunt, prezunt, trénta séi giorni
nostro Signore sopra la terra el gá caminá.
El Paron dei ossocói, che léra in fondo la
Chieza el dize tra de lú solo:
Can del porco de un Prete el me gá ciavá ei
prezunti.
>>voltar
para capa |